KenniscentrumHandchirurgie › Triggerfinger › Triggerfinger
Patiëntenfolders

Triggerfinger

Haperende of hokkende vinger


De officiële naam voor een triggerfinger is ‘tendovaginitis stenosans’. De aandoening wordt ook wel een haperende, knappende of hokkende vinger genoemd.
Een triggerfinger is een vinger of een duim die vast gaat zitten tijdens het buigen. De buigpees glijdt niet meer goed heen en weer in de peesschede, de pees loopt dan als het ware vast tijdens het buigen. Een haperende vinger treedt op als de pees ontstoken is en opzwelt of als de peesschede vernauwd is. De vinger kan hierdoor gaan hokken of klikken bij het bewegen.
Er bestaat ook een aangeboren variant, een congenitale triggerfinger. Hierbij staat het eindkootje van de duim in een gebogen stand en kan niet gestrekt worden.
Een tiggerfinger is een onschuldige, maar lastige afwijking.

Klachten

In het begin voelt u een lichte pijn of irritatie bij het buigen van de vinger. Dit gebeurt vooral als u iets vastpakt. Wordt de pees dikker, dan neemt de pijn toe. Op een gegeven moment kunt u uw vinger niet meer op eigen kracht strekken. U voelt dan bij het strekken een 'knapje' en soms pijn.Soms blijft de vinger in een buigstand staan en moet men met de andere hand de vinger weer rechtbuigen. Het klikken van de vinger en het rechtbuigen kan pijnlijk zijn.
Soms gaan de klachten vanzelf weer over wanneer de hand een periode niet belast wordt. Gaan de klachten niet weg, dan is een behandeling nodig.


Oorzaak

De oorzaak van een triggerfinger is niet altijd duidelijk. Overbelasting van de pees kan een rol spelen. Door overbelasting raken de pezen geïrriteerd en kunnen de pezen opzwellen. De gezwollen pees kan minder goed onder de strakke bandjes in de hand door glijden. Hierdoor wordt de pees weer verder geïrriteerd. Dit proces houdt zichzelf vaak in stand. Bij mensen met reuma of suikerziekte komt een triggerfinger vaker voor.

Behandelingen

De arts kan medicijnen toedienen om de ontsteking tot rust te brengen. E rkan eerst een injectie met een ontstekingsremmer (corticosteroïden) gegeven worden. Hierdoor neemt de zwelling van de pees af en kunnen de klachten over gaan. Meestal is het effect echter tijdelijk en komen de klachten weer terug.
Een blijvend resultaat wordt bereikt met een kleine operatie, om de verdikte pees meer ruimte te geven.

Gesprek met de plastisch chirurg

Voordat u geopereerd wordt, heeft u een gesprek met de plastisch chirurg. Hij bespreekt met u wat de operatie inhoudt. De operatie is veilig en betrouwbaar en wordt meerdere malen per week door de plastisch chirurg uitgevoerd.

Operatie

De operatie vindt plaats onder plaatselijke verdoving op de poliklinische operatiekamer. Tijdens de operatie wordt er een bloeddrukband strak opgepompt om de bovenarm zodat het operatiegebied niet bloedt tijdens de ingreep.De plastisch chirurg maakt een kleine snede van ongeveer 1 centimeter in de handpalm aan de basis van de haperende vinger. De peesschede wordt in de lengterichting opengesneden zodat er meer ruimte ontstaat voor de verdikte pees. De plastisch chirurg gebruikt tijdens de operatie een loupebril om alles goed te kunnen zien. Daarna wordt de wond gehecht. De operatie duurt 5 tot 10 minuten.

Na de operatie

U krijgt een verband om uw hand na de operatie. Het verband mag na twee dagen verwijderd worden. De pleister op de wond mag u na 5 dagen door een nieuwe vervangen. Na twee weken worden de hechtingen op de polikliniek verwijderd.
Na de operatie is het belangrijk om te gaan oefenen met de vinger. De oefeningen bestaan uit het volledig buigen en strekken van de vinger. Het gaat om de beweging. De eerste twee weken mag u geen kracht zetten met de hand en vingers.

Risico’s van de operatie

Een operatieve ingreep brengt altijd risico’s met zich mee zoals de kans op een wondinfectie en een nabloeding. Er bestaat een kleine kans dat er een (tijdelijke)beschadiging optreedt van een zenuw naar de vinger. Uw vinger kan aan de binnenzijde wat prikkelend of doof aanvoelen. De zenuw werkt dan een tijdje minder goed. Dit herstelt in de loop van een paar weken weer vanzelf. In zeer zeldzame gevallen moet de zenuw worden gehecht. Het littekengebied kan de eerste weken gevoelig zijn.

Filmpje




Deel deze pagina: